Le Capital -Το Κεφάλαιο !!!

Ο φιλόδοξος Marc Tourneuil (Gad Elmaleh) αναλαμβάνει τα ηνία μίας εκ των ισχυρότερων ευρωπαϊκών τραπεζών. Η ανάδειξή του σε βασικό παίκτη του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος συνεπάγεται οικονομική επιφάνεια, κοινωνική επιρροή, αλλά και εμπλοκή σε ένα ατέρμονο παρασκηνιακό παιχνίδι εξουσίας. Καθώς η καριέρα του απογειώνεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, ο Marc μετατρέπεται σταδιακά από χαμηλών τόνων οικογενειάρχης σε αμοραλιστή «πρίγκιπα» της σύγχρονης οικονομικής ελίτ.

Η ταινία μας ξεναγεί στα παρασκήνια του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος με οικοδεσπότη έναν από τους πιο κυνικούς και απολαυστικά απεχθείς χαρακτήρες στην ιστορία του πολιτικού κινηματογράφου. Ο Marc Tourneuil, τον οποίο υποδύεται ο ιδιαίτερα αγαπητός στο γαλλικό κοινό κωμικός (!) ηθοποιός Gad Elmaleh, αποτελεί το δυνατότερο χαρτί της ταινίας. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες φαντάζουν απλώς υποστηρικτικοί έως αδιάφοροι. Ιδίως οι γυναικείοι ρόλοι χαρακτηρίζονται από παθητικότητα, καθώς η βασική λειτουργία που επιτελούν είναι η έμφαση στη συναισθηματική αποξένωση του ήρωα μέσα από το διαρκή εκφυλισμό των σχέσεών του με το άλλο φύλο.

Η σκηνοθετική ματιά του Κώστα Γαβρά χαρακτηρίζεται από ένα βαθύ αίσθημα απαισιοδοξίας. Ακόμη και τα παιδιά, τα οποία παραδοσιακά αντιπροσωπεύουν το μέλλον, παρουσιάζονται αποχαυνωμένα κι απορροφημένα από παιχνίδια που ενθαρρύνουν την κοινωνική απομόνωση και τον ατομικισμό, προάγγελοι των παιχνιδιών εξουσίας του κόσμου των ενηλίκων. Γενικά, η έννοια του παιχνιδιού είναι κυρίαρχη στο έργο. Ολόκληρη η ταινία θυμίζει παιχνίδι στρατηγικής με συνεχείς ανατροπές, οι οποίες καταφέρουν να διατηρήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή για τα τεκταινόμενα, χωρίς να απαιτούν από αυτόν ιδιαίτερες οικονομικές γνώσεις. Χαρακτηριστική είναι και η επιλογή του ονόματος της τράπεζας «Phoenix», παραπέμποντας αφενός στην ικανότητα του πρωταγωνιστή και κατ΄ επέκταση του καπιταλιστικού συστήματος να αναγεννάται από τις στάχτες του και αφετέρου σε προφανείς ιστορικούς συνειρμούς, ιδιαίτερα για το ελληνικό κοινό. Επίσης, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι σε μία ταινία αφιερωμένη στην εξουσία, δεν εμφανίζεται ούτε ένα πολιτικό πρόσωπο.

Αν και σε γενικές γραμμές υπάρχει πληθώρα συμβολισμών, τα μηνύματα του δημιουργού διατυπώνονται με τόση σαφήνεια που αγγίζει τα όρια του διδακτισμού. Αντίστοιχα, ο διαχωρισμός καλού και κακού είναι ξεκάθαρος σε βαθμό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί απλοϊκός, θυμίζοντας έντονα την ταινία του Oliver Stone «Wall Street» του 1987. Ωστόσο, ο Γαβράς τοποθετεί το «Le Capital» εγγύτερα στην πραγματικότητα, αφήνοντας μια γεύση δυσοίωνης προφητείας. Ίσως είναι από τις λίγες φορές που μια πολιτική ταινία τόσο απόλυτη, φαντάζει τόσο αληθινή.

πηγη : Cinemanews.gr

Leave a reply